Billy Elliot, Billy the Kid, Billy Collins

Zazwyczaj na bie¿±co czytam ksi±¿ki autorów, których za chwilê bêdê mia³a szanse us³yszeæ, zobaczyæ, czasem dotkn±æ! Do najnowszego tomiku poezji Billiego Collinsa pt. „Horoscopes for the Dead” zabiera³am siê piêæ razy, za ka¿dym razem bowiem, co¶/kto¶ mi przeszkadza³, a ja nie chc±c siê tym razem bawiæ w podzielno¶æ uwagi, odk³ada³am czytanie wierszy na spokojniejsz±, bardziej od¶wiêtn± chwilê. Teraz go¶cie zdominowali ca³e mieszkanie, zaszy³am siê w kuchni i odkrajam sacrum od profanum. Wiersze obieram ze skórki, wk³adam do buzi, delektujê siê, po czym wypluwam pestki. Intertekstualno¶æ tego tomiku, trochê odmienna od tej wy³±cznie greckiej antycznej w „Meadowlands” Louise Gluck albo w powie¶ci pt. „Penelopiada” Margaret Atwood, mile ³echce podniebienie, nawi±zuj±c do Dantego, Flauberta, do Biblii (mniam?) Dziewiêæ tomików poezji i ¿aden nie zosta³ przet³umaczony na jêzyk polski. Poeta-laureat w Stanach miêdzy 2001 a 2003 r. Grono by³ych laureatów wybitne, bo nale¿± do niego np. Elizabeth Bishop, Robert Frost, Gwendolyn Brooks, Rita Dove. Na wieczorze autorskim Collins powiedzia³, ¿e najpierw trzeba napisaæ trzysta z³ych wierszy, ¿eby potem pisaæ wiersze trochê lepsze, a ja jednak chyba wolê jego wcze¶niejsze tomiki, zw³aszcza ten pierwszy o niespodziewanie smakowitym tytule „The Apple that Astonished Paris”. Dlaczego czytam poezjê w dwudziestym pierwszym wieku (patrz zdjêcie)? Bo jest ona jednocze¶nie powodem i antidotum na ADHD. W tle k³ótnie ma³¿eñskie go¶ci i po raz kolejny próbujê czytaæ wiersz od pocz±tku. Collins pisze o chorobie psa, o dostaniu w prezencie globusa, o ¶mierci kochanej osoby, przeja¿d¿ce rowerem po cmentarzu, kupowaniu nowego materaca...s³owem proza ¿ycia, ale bardziej ni¿ „co” liczy siê „jak”. Go¶cie za chwilê siê przytulaj±, gruchaj±, a ja ju¿ nie muszê sobie przpominaæ dlaczego czytam wiersze.